Numery archiwalne

Autor: Joanna Popielska-Grzybowska   |   Strony: 537–546


 

Streszczenie

W artykule przedstawione zostały wstępne studia nad wzajemnymi relacjami pomiędzy staroegipskim bogiem kreatorem Atumem a jego synem. Syn rozumiany jest tutaj w wielu aspektach jako najstarszy syn kreatora, ale również on sam jako kreator. Najstarszym synem Atuma może być jego pierworodny syn – bóg Szu, oraz równocześnie wcielenie jego pierworodnego syna – faraon. Jest to możliwe dlatego, ponieważ kreator przekazywał swoje , czyli swoją esencję, swoją specyficzność, będąc bogiem Wszystkiego, zawierającym w sobie wszystkie aspekty życia, swojemu potomkowi. Wydaje się być to sprzeczne ze sobą, ale w rzeczywistości uzupełnia i dopełnia się ze sobą, jak na przykład życie i śmierć. W konsekwencji, oczywisty i istotny jest akt przekazania siły witalnej z ojca na syna. Wydaje się, że był to stały element kreacji, która miała miejsce każdego dnia, a nawet każdej chwili. Zatem ten akt przekazania na samym początku autentycznego powstania świata zapewniał kontynuację egzystencji pierwszemu narodzonemu elementowi, kreatywny element był w każdym z jego synów. To powtarzało akt kreacji i zapewniało wieczność esencji pierwszego bloga, a w konsekwencji zabezpieczało przetrwanie każdego ojca w jego synu. Ponadto, wiązało się to z ideą linearnej i progresywnej wieczności ḏt, wyrażanej w przekazywaniu życia z rodziców na dzieci oraz z ideą wiecznej kontynuacji i powtarzalności nḥḥ.

 

 

DMC Firewall is developed by Dean Marshall Consultancy Ltd