Numery archiwalne

Autor: Nicola Bonacasa   |   Strony: 19–34


 

Streszczenie

Artykuł przedstawia osiem rzeźb z Abu Qir; prawie wszystkie są dobrze znane i warte ponownego odczytania na tle historii rzeźby w ptolemejskiej Aleksandrii. W omawianym zespole przeważają okazy rzeźby portretowej – od Aleksandra Wielkiego, do Trajana Decjusza i Casrinusa. Znaleziska z Abu Qir-Kanopos dają okazję do kilku spostrzeżeń. Na zespół ten składają się rzeźby należące do produktów wysokiej jakości i o oficjalnym przeznaczeniu. Są to w oczywisty sposób produkty szeroko rozumianego „średniego hellenizmu”, co oznacza że rozwój Kanopos nie był ani powstrzymywany ani ograniczany przez sąsiadującą z nim ptolemejską Aleksandrię. Wysoki procent dzieł w grecko-egipskim stylu podtrzymuje raz jeszcze ideę istnienia raczej umiarkowanej grecko-egipskiej koine (Adriani, Rostowzeff, Fraser) niż swobodnej koegzystencji dwóch różnych nurtów, każdego we własnym, niepowtarzalnym stylu. Gdy weźmiemy pod uwagę to, że uwzględniając szczególne warunki polityczne, spowodowane objęciem władzy przez Ptolomeuszy, sztuka grecka w Egipcie nałożyła się na wzory tworzone od tysięcy lat, nie możemy zaprzeczyć, że nieuniknione kontakty dały efekty w postaci mieszanego stylu „egipsko-greckiego” bedącego rezultatem owego fenomenu osmozy, poświadczonego tak w „kulturze wysokiej” jak i w zwyklej produkcji rzemieślniczej. Wszelako fuzja elementów greckich i egipskich oraz presja polityczna u schyłku III wieku p.n.e. zamiast współistnienia różnych stylów, raczej wzmocniły eklektyczny język artystyczny.

 

 

Dane adresowe:

Instytut Kultur Śródziemnomorskich i Orientalnych Polska Akademia Nauk
ul. Nowy Świat 72
00-330 Warszawa
tel. (22) 657 27 91

Formularz logowania

Our website is protected by DMC Firewall!